
ویران کردن بخشندگی
✍️گاهی وقتها آدم پیش خودش برای خودش کلاس می گذارد! یعنی تلاش می کند که در مقابل خودش از خودش دفاع کند! تا خودش پیش خودش ضایع نشود!
🔹وقتی میان تو و دوستی که خدمت بسیاری به او کرده ای رنجشی پیش می آید، عذاب وجدان می کشی و دلت نا آرام است؛ اما غرورت اجازه نمی دهی که قدم پیش گذاری و با یک عذرخواهی ساده ماجرا را ختم به خیر کنی.
🔹تلاش می کنی تا با برشمردن یک یک خدماتی که به او داده ای دست برتر را نگه داری.
🔹و یا اگر تمایل به رویارویی با او نداری، در درون خود می نشینی و یک یک احسانهایت به او را برمی شمری تا خود را از اندوه عذاب وجدان برهانی.
🔸و اینجاست که لحظه لحظه فاصله خود را با او بیشتر می کنی و دوستی را کم رنگ تر؛ بعلاوه اینکه بخشندگی و احسان خود را هم تباه کرده ای!
♦️شاید دوست قدر احسانهای تو را نشناسد اما بخشندگی مانند آجرهایی است که عمارت شخصیت تو را می سازد و برشمردن اینگونه، آنها را ویران می کند.
و امام حسن(ع) چه زیبا فرموده است:
💠«هر كس احسان هاى خود را برشمرد، بخشندگى خود را تباه كرده است».
🌺میلادش مبارک🌺
۱۴۰۳/۱۲/۲۶
@ensane_armani
نسخه قابل چاپ | ورود نوشته شده توسط مهشید ديانت خواه در 1403/12/26 ساعت 05:29:00 ق.ظ . دنبال کردن نظرات این نوشته از طریق RSS 2.0. |