✍️به برخی اشعار شهریار که نگاه می کنیم نوعی پشیمانی، حسرت و افسوس را می بینیم:

🔹چه زمانی که پس از سالها از معشوق قدیمی خود گله می کند و می گوید:

▪️آمدی جانم به قربانت ولی حالا چرا
▪️ بی‌وفا حالا که من افتاده‌ام از پا چرا

🔹و چه آن هنگام که جوانی خود را هدر رفته می داند و می گوید:

▪️جوانی شمع ره کردم که جویم زندگانی را
▪️نجستم زندگانی را و گم کردم جوانی را
▪️کنون با بار پیری آرزومندم که برگردم
▪️به دنبال جوانی کوره راه زندگانی را

🔹هر چند این موضوع را می توان مربوط به شرایط خاص زندگی او دانست؛ اما به نظر می رسد که این مسأله می تواند داستان زندگی و آینده عمر تک تک ما باشد.

🔴آن هنگام که از نظریه هایی سر سختانه جانبداری می کنیم و زمانی به باطل بودن آنها پی می بریم که عمر و جوانی خود را در راه آنها هدر داده ایم.

🔴و آن هنگام که بتهایی را در زندگی می پرستیم و زمانی متوجه تو خالی بودن آنها می شویم که جمع کثیری را به تبعیت آنان دعوت کرده بودیم.

👈و شاید بتوان گفت که پیام عقلانی این اشعار شهریار می تواند گزینش معقولانه و تبعیت عاقلانه از افراد و باورها باشد.

🌺روحش شاد و یادش گرامی باد🌺

۱۴۰۴/۶/۲۶

@ensane_armani